Θυμάσαι; (Χανιώτικα νέα 22/6/2024)
Θυμάσαι; (Χανιώτικα νέα 22/6/2024)
Μαθήματα Φυσικής στην Ναζιστική Γερμανία
Κείμενα που γράφτηκαν απλά και αυθόρμητα καί αποτελούν στήλη στα Χανιώτικα νέα.
Κείμενα που γράφτηκαν απλά και αυθόρμητα καί αποτελούν στήλη στα Χανιώτικα νέα.
Θυμάσαι; (Χανιώτικα νέα 22/6/2024)
Θυμάσαι;
Θυμάσαι τη χρονιά που σταμάτησες σαν παιδί να κρατάς το χέρι του πατέρα
ή της μητέρας σου στους περιπάτους σας;
Δύσκολο ερώτημα. Τώρα πια η μητέρα ή ο πατέρας σού πιάνει το χέρι για να
κάνει λίγα βήματα υποβοηθούμενος, έχοντας φτάσει πλέον σε ηλικία
υπερήλικα. Και το μόνο που αναθυμάται, σου λέει και σου ξαναλέει, είναι
ιστορίες που ήσουν μικρός τόσος δα και σε κρατούσε στην αγκαλιά του.
Η αλήθεια είναι ό,τι πιο ενδιαφέρον διαθέτει η λογοτεχνία. Να πούμε όλα όσα
μας έχουν συμβεί ενώ είμαστε ζωντανοί. Να μην διηγηθούμε τη ζωή μας, αλλά
την αλήθεια. Η αλήθεια είναι μια οπτική γωνία που αμέσως λάμπει αφ’ εαυτής.
Οι περισσότεροι άνθρωποι ζουν και πεθαίνουν χωρίς να έχουν αντικρύσει την
αλήθεια. Το κωμικό της ανθρώπινης φύσης είναι ότι δεν χρειάζεται την
αλήθεια, ότι τη θεωρεί κόσμημα, ένα ηθικό κόσμημα. Μπορούμε να ζήσουμε
χωρίς την αλήθεια, αφού η αλήθεια είναι μια από τις πιο εκλεκτές μορφές
ματαιοδοξίας.
Ο πατέρας μου ήταν καλλιτέχνης της σιωπής. Πέθανε νωρίς και πήρε μαζί του
όλα τα μυστικά και τις αλήθειες του.
Αυτό που με ενώνει με τη μητέρα μου ήταν και εξακολουθεί να είναι ένα
μυστήριο το οποίο δεν ξέρω αν θα καταφέρω να το ξεδιαλύνω.
Η μητέρα μου υπήρξε καλλονή για τα δεδομένα της εποχής της και
συνοδευόταν από καλή προίκα. Ήταν λοιπόν περιζήτητη. Η ιδέα του
«κομψού» όμως είναι ευμετάβλητη και ιδιότροπη. Τώρα στα γεράματα η
αλλοτινή ομορφιά έχει εκλείψει, κι ο καθρέπτης αντικατοπτρίζει ένα είδωλο
που τρομάζει στην εικόνα.
Περιμένω τις αλήθειες της μητέρας σαν με κρατά από το χέρι για να κάνει τα
λιγοστά βήματα της ημέρας, και ευελπιστώ να μην με απογοητεύσει και να
μην μας υπονομεύσουν η αμνησία, η άνοια κι η παραίτηση που καραδοκούν.
Αριστείδης Γ. Αρχοντάκης*
*συγγραφέας, φυσικός.
193.218.36.75/wordpress/
Η ανάπλαση μιας πλατείας και η Taylor Swift (ΠΑΤΡΙΣ 12/6/2024)
Η ανάπλαση μιας πλατείας και η Taylor Swift (Χανιώτικα νέα 12/6/2024)
Η ανάπλαση μιας πλατείας και η Taylor Swift
Παρατηρώντας την ανάπλαση στην πλατεία των Νέων Καταστημάτων, τα
συναισθήματα που μου προκαλούνται είναι ανάμικτα. Πρώτα βέβαια είχε
προηγηθεί η αλλαγή φρουράς όλων των εμβληματικών καταστημάτων της.
Από το θρυλικό καφεζαχαροπλαστείο «13», τόπος συνάντησης βουλευτών,
αυτοδιοικητικών και πολιτικών παραγόντων κυρίως του πάλαι ποτέ ένδοξου
Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος, μέχρι το κεντρικό πρατήριο
εφημερίδων απέναντι και διαγώνια το οποίο εξέλειψε κι αυτό αφήνοντας θλίψη
για τον γενικότερο παραγκωνισμό ενός επαγγέλματος, αυτό του
εφημεριδοπώλη που με μαυρισμένα δάκτυλα από τη μελάνη μας δίπλωνε την
εφημερίδα. Και πάνω από το πρατήριο, στον όροφο του κτηρίου, το
«Απόγειο» με τους θησαυρούς του σε μεταχειρισμένα περιοδικά, δίσκους,
βιβλία. Όλα ήρθαν και παρήλθαν από την πλατεία. Και όλοι εμείς η γενιά που
έχει διανύσει μισό αιώνα ζωής και φτάνει να αναπολεί τώρα τα παλιά,
αφουγκράζεται το μέλλον που έρχεται και συλλογάται τι ήταν καλύτερο. Εμείς
που μεγαλώσαμε με τα ακούσματα του Michael Jackson και της Madonna, ακούμε τώρα για την Taylor Swift η οποία παίρνει όλα τα μουσικά βραβεία,
σπάει ταμεία, και έχει ξεπεράσει σε πωλήσεις τους δικούς μας θρύλους. Στον
παράδρομο της Χάληδων, λειτουργεί με άλλη ιδιοκτησία το «Απόγειο»,
πουλώντας μόνο δίσκους. Κατηφόρισα στο λιμάνι για να το επισκεφτώ με
σκοπό να αγοράσω σε βινύλιο κάποιο δίσκο της Taylor Swift, να ακούσουμε
και εμείς το νέο. Μετά από δυο τρεις απόπειρες μέχρι να βρω το κατάστημα
ανοιχτό, ο ιδιοκτήτης του με πληροφόρησε ότι δεν έφερνε σε βινύλιο το δίσκο
γιατί κόστιζε πολύ ακριβά. Κι έτσι κι εγώ περιορίστηκα στην αγορά ενός cd
της. Ο καταστηματάρχης της δικής μας γενιάς άνθρωπος, αναρωτήθηκε αν
αναζητούσα τους δίσκους για το γιο μου. Κι εγώ λαμβάνοντας το σχόλιο ως
κοπλιμάν τού απάντησα ότι ήταν για μένα. Εκείνη τη στιγμή ένιωσα ξανά
εικοσάρης. Η μουσική της Taylor Swift με συνεπήρε ακούγοντας τη ξανά και
ξανά στο σπίτι, και έπαψα να αναρωτιέμαι γιατί γέμιζε τα στάδια στις
συναυλίες της ανά τον κόσμο. “Oh my God, look at that face, it looks like my
next mistake”