Ο Μπενίτο Αντόνιο Μαρτίνες Οκάσιο, 31 χρόνων σήµερα, περισσότερο γνωστός ως Bad Bunny, όνοµα που διάλεξε βλέποντας µια παλιά φωτογραφία του ντυµένος λαγός, είναι Πουερτορικανός τραγουδιστής rapper και τραγουδοποιός. Είναι γνωστός για τη βαθιά χροιά στη φωνή του, και τις ιδιαίτερες στιλιστικές του επιλογές.
Από το 2025 που κυκλοφόρησε το νέο του άλµπουµ µε τίτλο DeBi TiRAR Mas FOTos, η οικονοµία του Πουέρτο Ρίκο τονώθηκε µε τις συναυλίες που έδωσε. Άνθρωποι που δεν γνωρίζονται χορεύουν στον ίδιο ρυθµό, σε µια γλώσσα που µπορεί να µην µοιράζονται. Μοιάζει σα να υποκινεί σε µια επανάσταση, στην οποία επιτρέπεται µόνο να χορεύεις και να τραγουδάς.
Ο 21ος αιώνας δε φέρθηκε γενναιόδωρα στο Πουέρτο Ρίκο: καταστροφικοί τυφώνες, µια στραβή εκδοχή του «αµερικάνικου ονείρου» από το οποίο η χώρα δεν ξύπνησε ποτέ, αντιµετωπίζοντας οικονοµική κατάρρευση, µαζική µετανάστευση, πανδηµία, εκτόξευση του κόστους ζωής, black out που έγιναν σχεδόν ρουτίνα, και µια πολιτική γλώσσα διαρκούς απειλής και επισφάλειας. Όλα αυτά αποτελούν βιώµατα για τον Bad Bunny. Ο ίδιος δεν δίστασε να πάρει θέση. Το 2019 κινητοποίησε τον κόσµο να διαδηλώσει ενάντια στον Ρικάρδο Ροσεγιό, τότε κυβερνήτη του Πουέρτο Ρίκο, οδηγώντας τον τελικά σε παραίτηση.
Οι Λατινοαµερικάνοι χρησιµοποιούν µια µεταφορά για τα παιδιά της Καραϊβικής που µεγαλώνουν δύσκολα και όµως πετυχαίνουν στη ζωή τους: «Περπατούν µέσα στην λάσπη και την ελπίδα».
Μεγαλωµένος σε µια µικρή πόλη δυτικά της πρωτεύουσας Σαν Χουάν, µε πατέρα ο οποίος δούλευε οδηγός φορτηγού και µητέρα που έβγαζε τα προς το ζην διδάσκοντας Αγγλικά, ο Μπενίτο ήταν παιδί που άκουγε συνέχεια µουσική, πήγαινε γυµνάσιο ακόµα και έµενε ξύπνιος φτιάχνοντας µπιτάκια, για να κάνει αυτοσχεδιασµούς µε τους φίλους του στο σχολείο. Αναγνωρίζοντας το δηµιουργικό του ταλέντο οι φίλοι του, τον έπεισαν να κάνει µια σελίδα στο Sound Cloud και να ανεβάζει τη µουσική του, όσο εκείνος παρακολουθούσε ένα πρόγραµµα µε οπτικοακουστικές επικοινωνίες στο Πανεπιστήµιο, ενώ ταυτόχρονα δούλευε σε σούπερ µάρκετ, βάζοντας τα ψώνια των πελατών στις σακούλες. Ένα απ’ αυτά τα κοµµάτια το Diles, ένα τραπ κοµµάτι µε έξυπνα λογοπαίγνια και αυτοδίδακτες τεχνικές µουσικής επιµέλειας, είχε σε µια εβδοµάδα ένα εκατοµµύριο ακροάσεις. Κι έτσι ξεκίνησαν όλα.
Στα φετινά 68α βραβεία Γκράµµυ, της 1ης Φεβρουαρίου, ο Bad Bunny έγραψε ιστορία παίρνοντας τρία βραβεία, µεταξύ των οποίων το βραβείο άλµπουµ της χρονιάς, αποτελώντας τον πρώτο καλλιτέχνη που αποσπά το βραβείο µε ένα ισπανόφωνο άλµπουµ.
Στο ηµίχρονο του 60ου Super Bowl τού τελικού του NFL του πρωταθλήµατος αµερικάνικου ποδοσφαίρου, είναι ο κεντρικός τραγουδιστής. Το βίντεο της φιέστας, την πρώτη κιόλας εβδοµάδα συγκεντρώνει εκατοντάδες εκατοµµύρια προβολές. Οι διαφηµίσεις που προβάλλονται, στοιχίζουν χρυσάφι για λίγα δευτερόλεπτα θέασης, µάλιστα κι ο δικός µας Λάνθιµος είχε σκηνοθετήσει δύο διαφηµίσεις που προβλήθηκαν στον τελικό. Όµως, η ιστορική εµφάνιση του Bad Bunny στον τελικό του αµερικάνικου ποδοσφαίρου προκάλεσε πολιτικές αντιδράσεις. ∆εν µπορούσαν να δεχτούν ό,τι ένα σόου στο ηµίχρονο, θα περιλάµβανε τραγούδια αποκλειστικά στα Ισπανικά. Βέβαια, όλα αυτά ξεκίνησαν από την επίθεση του Ντόναλτ Τραµπ στο σόου και τον Bad Bunny. Ωστόσο, Ρεπουµπλικάνοι αναλυτές εκφράζουν φόβους ότι µια τέτοια σύγκρουση, µε ένα τόσο δηµοφιλή καλλιτέχνη ενδέχεται να έχει πολιτικό κόστος. Σε µια έρευνα που πραγµατοποιήθηκε σε δείγµα 1704 ενηλίκων (9-12 Φεβρουαρίου) σχεδόν οι µισοί ερωτηθέντες (47%) παρακολούθησαν τη φιέστα στο ηµίχρονο του τελικού, και απ’ αυτούς η πλειοψηφία δήλωσε ότι της άρεσε. Ιδιαίτερη απήχηση είχε το φινάλε, όπου ο καλλιτέχνης µε µια σηµαία του Πουέρτο Ρίκο, έκλεισε µε το «God bless America”, αναφέροντας τις χώρες της Αµερικανικής ηπείρου µπροστά σε µήνυµα κατά του µίσους.
Προσπάθησα ανεπιτυχώς να αποκτήσω στην ελληνική αγορά το τελευταίο άλµπουµ του Bad Bunny. Έτσι στράφηκα στην παγκόσµια αγορά αποκτώντας το µε υπερβολικό κόστος, που οφειλόταν στους υψηλούς δασµούς που έχουν επιβληθεί. Ακούγοντάς το, θα σας φανεί ίσως κωµικό να βλέπατε εµένα που βαδίζω στην έκτη πλέον δεκαετία, να επιθυµώ να χορέψω στους Λατινοαµερικάνικους ξέφρενους ρυθµούς. Η µουσική αυτή έχει επιβληθεί σήµερα, έναντι του ροκ της γενιάς µου. Τα στέκια που προσπαθούσαµε άλλοτε να κάνουµε την επανάστασή µας, ο «Μύθος», το «Κανάλι» και αυτές τις µέρες το «Άβαλον» έκλεισαν, αφήνοντας το λιµάνι γυµνό από µουσική και ροκ σκηνές. Οι ηλικίες γύρω στα τριάντα σήµερα, δεν θέλουν το ξενύχτι και το αλκοόλ. Τους παρατηρώ να ξυπνάνε χαράµατα και να τρέχουν στην παραλιακή της Νέας χώρας µε σορτσάκια και αθλητικά παπούτσια, προσπαθώντας να διώξουν το άγχος που ζουν πιστεύοντας ότι θα ζήσουν µια ζωή χειρότερη απ’ αυτή των γονιών τους. Έχω ακούσει ότι διοργανώνονται πάρτι σε φούρνους µετά τις τέσσερις, µε καφέ και ποτά χωρίς αλκοόλ όπου χορεύουν και διασκεδάζουν.
Ο Bad Banny έχει την επιρροή και µπορεί να οδηγήσει σε επανάσταση, κάτι που ο γερόλυκος της ροκ Μπρους Σπρίγκστιν µε τον πολιτικοποιηµένο στίχο, αδυνατεί να εµπνεύσει σήµερα. Στην Ελλάδα ο ράπερ ΛΕΞ έχει παρόµοια επιρροή, αλλά δεν έχει εµπλακεί στην πολιτική ζωή ακόµα. Η νέα γενιά θέλει να εκφραστεί, να αντιδράσει, θέλει ηγέτες.